| |
|
راه در سكوت خشم به جلو خزيد و در قلب هر رهگذر غنچة پژمرده ئي شكفت: «ـ برادرهاي يك بطن! يك آفتاب ديگر را پيش از طلوع روز بزرگش خاموش كرده اند!» و لالاي مادران بر گاهواره هاي جنبان افسانه پرپر شد: «ـ ده سال شكفت و باغش باز غنچه بود. پايش را چون نهالي در باغ هاي آهن يك كند كاشتند. مانند دانه ئي به زندان گلخانه ئي قلب سرخ ستاره ئيش را محبوس داشتند. و از غنچة او خورشيدي شكفت تا طلوع نكرده بخسبد چرا كه ستارة بنفشي طالع مي شد از خورشيد هزاران هزار غنچه چنو. و سرود مادران را شنيد كه بر گهواره هاي جنبان دعا مي خوانند و كودكان را بيدار مي كنند تا به ستاره ئي كه طالع مي شود و مزرعة بردگان را روشن مي كند سلام بگويند. و دعا و درود را شنيد از مادران و از شير خوارگان؛ و نا شكفته در جامة غنچة خود غروب كرد تا خون آفتاب هاي قلب دهساله اش ستارة ارغواني را پر نورتر كند.» وقتي كه نخستين باران پائيز عطش زمين خاكستر را نوشيد و پنجرة بزرگ آفتاب ارغواني به مزرعة بردگان گشود تا آفتابگردان هاي پيشرس بپاخيزند، برادرهاي همتصوير! براي يك آفتاب ديگر پيش از طلوع روز بزرگش گريستيم. (احمد شاملو)
| |
| مطلب بعدی :: مطلب قبلی |
| معرفی این صفحه به دوستان: |
